۱. اوریا، میترا و مرصوصی، نفیسه,۱۴۰۰. "تحلیل و سنجش مولفه های شهر خلاق در شهر تبریز". دومین کنفرانس بین المللی فناوری های نوین در مهندسی معماری و شهرسازی ایران. تهران.
۲. باقری کشکولی، علی. ضرابی، اصغر. موسوی، میرنجف. ۱۳۹۸. "اولویتبندی عوامل موثر در تحققپذیری شهر خلاق با رویکرد ارزیابی شاخصهای توسعه پایدار (مطالعه موردی: شهرهای استان یزد)". جغرافیا و توسعه ناحیهای، سال هفدهم. شماره ۱. شماره پیاپی ۳۲. صص ۲۳-۵۱.
۳. پورذکریا، مریم و سمیه فدائی نژاد بهرامجردی. ۱۳۹۸. "بازخوانی رویکرد بازآفرینی فرهنگ-مبنا در ساخت شهر خلاق (تدوین چارچوب تحلیلی بازآفرینی قطب خلاق و فرهنگی)". باغ نظر. دوره ۱۶. شماره ۷۷. صص ۵-۱۴.
۴. حسینپور، سیدعلی، امیرگیلکی، مهشاد، حفار، امیرمحمد و غزاله کامل ساقیان. ۱۳۹۸. "تبیین شاخصهای شهر خلاق در خیابان ابوطالب مشهد با استفاده از مدل AHP" . مطالعات طراحی شهری و پژوهشهای شهری. دوره ۲. شماره ۷. صص ۱۷-۲۴.
۵. حسینی، سیدعلی، قلیپور، یاسر و اعظم مظفری. ۱۳۹۵. "تحلیل شاخص های شهر خلاق و ارتباط آن با توسعهی پایدار شهری (نمونه موردی شهر رشت)". نشریه انجمن علمی معماری و شهرسازی ایران. شماره ۱۳. صص ۲۰۹-۲۲۷.
۶. شفیعپوریورد شاهی، پریا، طبی مسرور، حمیدرضا، محفوظیان، مریم و شهرام شریفی. ۱۳۹۵. "فراتحلیل تبیین نظریهها، الگوها، روشها و تکنیکهای خلاقیت در معماری و طراحی". مدیریت شهری. شماره ۴۴. صص ۳۲۱ -۳۵۰.
۷. ضرابی، اصغر، موسوی، میرنجف و علی کشکولی باقری. ۱۳۹۳. "بررسی میزان تحقق پذیری شهر خلاق (مقایسۀ تطبیقی بین شاخص های توسعۀ پایدار شهری و معیارهای ایجاد شهر خلاق، نمونۀ مورد مطالعه: شهرهای استان یزد)". جغرافیا و توسعه فضای شهری. شماره۲. دوره ۱. صص ۱-۱۷.
۸. طرح جامع شهر دامغان. ۱۳۹۵. شهرداری شهر دامغان.
۹. فتوحیمهربانی، باقر، کلانتری، محسن و سیدعباس رجایی. ۱۳۹۵. "شهر خلاق و شاخصهای شهر خلاق ایرانی"، جغرافیا (فصلنامه بینالمللی انجمن جغرافیای ایران). سال ۱۴. شماره۵۱.
۱۰. کیقبادی، مرضیه، فخرایی، مرضیه، علوی، سیده سارا و سیدعبدالحمید زواری. ۱۳۸۷. شناخت صنعت فرهنگی، گزارش پایانی گام اول. قم: نشرآصف.
۱۱. مجنونی توتاخانه، علی. ۱۳۹۹. "شناسایی و تحلیل پیشرانهای کلیدی مؤثر بر شکلگیری شهرهای خلاق میانه اندام با استفاده از آیندهپژوهی (مطالعه موردی: شهر بناب)". هویت شهر. دوره ۱۴. شماره ۳، صص ۷۵-۸۸.
۱۲. محمودیآذز، شیرزاد و زهره داودپور. ۱۳۹۸. "بررسی نقش برندسازی شهری در تحقق مفهوم شهر خلاق؛ (مورد مطالعه: ارومیه)". مطالعات برنامهریزی شهری. شماره ۱۸. صص۱۰۹-۱۴۱.
۱۳. مرکز آمار ایران. ۱۳۹۵. نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن.
14. Costa, P., Magalhaes, M., Vasconcelos, B., & Sugahara, G. 2007. “A discussion on the governance of Creative Cities: some insight for policy action”. Norwegian Journal of Geography. Vol. 61. No. 3. PP. 122-132.
15. Leng, K. S. Badarulzaman, N, Samat, N. & Sheikh D, S. R. 2014. “Capitalizing on urban cultural resources for creative city development: A conceptual review and the way forward for Malaysia’s George Town”. Malaysian Journal of Society and Space Vol. 10. No. 5. PP. 20-29.
16. LengKhoo, S. 2020. “Towards an inclusive creative city: How ready is the Historic City of George Town”, Penang?, City, Culture and Society, Volume 23, December 2020, 100367.
17. Margarida, R, Mário, F, 2019, “Networks and performance of creative cities: A bibliometric analysis, City”, Culture and Society, Vol. 6. PP. 12-24
18. Metaxas, T. 2010. “Place marketing, place branding and foreign direct investments: Defining their relationship in the frame of local economic development process”. Place Branding and Public Diplomacy, Vol. 6. PP. 228-243.
19. Paulose N.K, Sowmia, Ph. 2021. “City profile: Kochi, city region - Planning measures to make Kochi smart and creative”, Cities, Available online 1 July 2021, 103307.
20. Shoshanah B. D. Miller, G. 2019. “Creative city strategies on the municipal agenda in New York, City”, Culture and Society, Vol. 17, PP. 26-37.
21. Zenker, s., & Braun, E. 2011. Place brand management. Retrieved 2017, from Erasmus School of economic: http//www.placedbrand.eu.
22. Zhang, L., & Xiaobin Zhao, S. 2009. “City branding and the Olympic effect: A case study of Beijing”. Cities. Vol. 26. PP. 245-254.
