هدف پژوهش حاضر، طراحی الگوی توسعۀ شهر هوشمند فراگیر در شهر همدان است. روش پژوهش حاضر مبتنی بر از روش گرندد تئوری به سبک کوربین و اشتراوس است؛ داده‌های پژوهش از راه مصاحبه‌های نیمه‌ساختارمند با خبرگان و متخصصان شهری گردآوری شدند. حجم نمونه پژوهش مشتمل بر 17 نفر از متخصصان حوزۀ شهرسازی الکترونیک، اعضای هیأت علمی و خبرگان حوزۀ شهر هوشمند است. پس از آن، داده‌ها به‌صورت کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل شدند و بدین وسیله، مقوله‌ها و مفاهیم اصلی مرتبط با مفهوم شهر هوشمند فراگیر استخراج گردید. در نهایت، مدل نظری با محوریت تحقق‌پذیری توسعۀ شهر هوشمند فراگیر ارائه شد. نتایج پژوهش بیانگر شش کد گزینشی، 65 کد محوری و 220 کد باز در خصوص مدل توسعۀ شهر هوشمند فراگیر در شهر همدان است. در نتیجه، تحقق‌پذیری شهر هوشمند فراگیر در همدان به شرایط زمینه‌ای، علی و مداخله‌گری مانند برنامه‌ریزی هوشمند، زیرساخت‌های پیشرفته، حکمرانی مشارکتی و مدیریت داده‌ها وابسته است. مقوله‌های محوری شامل مشارکت اجتماعی، دسترسی فضایی و فرصت‌های اقتصادی عادلانه بوده و استراتژی‌های تعامل مؤثر نقش کلیدی در مشارکت شهروندان و ذینفعان دارند. پیامدهای آن شامل جنبه‌های مثبت مانند ارتقای کیفیت زندگی و توسعه پایدار و چالش‌هایی نظیر شکاف دیجیتال و حریم خصوصی است. موفقیت این مدل مستلزم برنامه‌ریزی جامع، تأمین امنیت داده‌ها و کاهش نابرابری‌های دیجیتالی است. در نهایت، تحقق شهر هوشمند فراگیر در همدان نیازمند هماهنگی بین سیاست‌گذاری، فناوری و مشارکت شهروندان است تا ضمن بهره‌مندی از مزایای آن، از پیامدهای منفی جلوگیری شود.