مقدمه: در طی سال های اخیر چالش های زیادی مانند بلایای طبیعی، بحران های اجتماعی و اقتصادی، تغییرات اقلیمی و محیطی، بحث تاب آوری فضاهای شهری به عنوان یکی از محورهای اصلی در برنامه ریزی و مدیریت شهری مطرح است.

هدف : با هدف تحلیل نظام‌مندِ برهم‌کنش سازوکارهای شهری و تأثیر آن بر تاب‌آوری فضاهای شهری در نهاوند تدوین شد.

روش: روش پژوهش از لحاظ روش توصیفی-تحلیلی و از نوع کاربردی است. در این پژوهش، داده ها با استفاده از چارچوب نظری در قالب پرسشنامه، مهمترین شاخص ها و ابعاد جمع آوری گردید. جامعه آماری شامل خبرگان و متخصصان حوزه های مدیریت شهری، مدیریت بحران، برنامه ریزان و سیاستگذاران شهری متشکل از 50نفر می-باشد. داده‌ها با روش نمونه‌گیری هدفمند گردآوری و با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی در نرم‌افزارهای SmartPLS تحلیل شد

یافته‌ها:

تاب‌آوری فضاهای شهری در نهاوند چندبعدی است و حاصل برهم‌کنش هم‌زمان و معنادار سازوکارهای اجتماعی، فضایی-کالبدی و نهادی می باشد.

نتیجه گیرى:

سازوکارهای فضایی-کالبدی بیشترین نقش را در تبیین تاب‌آوری فضای شهری نهاوند دارد و رابطه معناداری بین بعد فضایی-کالبدی با تاب آوری دارد. همچنین، سازوکارهای اجتماعی با مقدار ضریب مسیر 64/2 و نهادی با ضریب مسیر 56/2 به‌ترتیب با تقویت اعتماد، بهبود روند مشارکت و انسجام اجتماعی و شفافیت در سطوح مختلف ارگان های اجتماعی و همچنین هماهنگی نهادی و ظرفیت یادگیری سازمانی هم نقش زیادی در پشتیبانی و تقویت‌کننده تاب‌آوری دارند و در نتیجه باعث پایداری فضایی شهر نهاوند خواهد شد.