هدف: پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه چندمتغیره میان شاخص‌های امنیت اجتماعی و کیفیت زندگی شهری در شهر کرکوک عراق و بررسی نقش سابقه سکونت در شدت و ساختار این رابطه انجام شد.

روش: پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل ساکنان مناطق شش‌گانه شهری کرکوک بود که ۳۵۴ نفر از آنان با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل همبستگی کانونی و آزمون‌های تکمیلی بوت‌استرپ و جایگشت با ۵۰۰۰ تکرار و دانه تصادفی ۴۲ در محیط برنامه‌نویسی Python انجام گرفت.

یافته‌ها: نتایج نشان داد بین دو مجموعه متغیر امنیت اجتماعی و کیفیت زندگی شهری رابطه کانونی قوی و معناداری وجود دارد (799/0 = Rc، 638/0 = Rc²). همچنین، شدت رابطه کانونی بین ساکنان با سابقه سکونت کمتر از ۱۵ سال (878/0 = Rc) و ۱۵ سال و بیشتر (821/0 = Rc) تفاوت معناداری نداشت؛ در مقابل، آزمون‌های ساختاری تفاوت معناداری در الگوی بارهای کانونی دو گروه نشان دادند. در گروه نخست، امنیت جانی (904/0) و انسجام اجتماعی (872/0) و در گروه دوم، امنیت عمومی (776/0) و زیرساخت (779/0) بیشترین بارهای کانونی را داشتند.

نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد سابقه سکونت در شهرکرکوک بیش از آنکه شدت رابطه امنیت اجتماعی و کیفیت زندگی شهری را تغییر دهد، با تفاوت در ساختار این رابطه همراه است. بر این اساس، سیاست‌های ارتقای کیفیت زندگی در بافت‌های پسامنازعه، ضمن توجه هم‌زمان به امنیت و کیفیت زندگی، نیازمند مداخلات متناسب با ویژگی‌های سکونتی و تجربه فضایی گروه‌های مختلف ساکنان است.