بازآفرینی فرآیندی ضروری در راستای مداخله و احیای بافت‌های فرسوده شهری است که موجب ارتقای کیفیت محیط کالبدی، توانمندسازی اقتصادی و زیست ساکنان این بافت‌ها می‌شود. در سال‌های اخیر، نظریه نوشهرگرایی به همراه رویکرد بازآفرینی شهری، به‌منظور احیای بافت‌های فرسوده شهری در محافل اکادمیک و اجرایی مورد توجه قرار گرفته است. هدف این پژوهش، بکارگیری نظریه نوشهرگرایی در بازآفرینی بافت های فرسوده ی شهر ورامین است. این پهنه‌ها مساحتی معادل 16 درصد از مساحت کل شهر را به خود اختصاص داده شده است. این پژوهش به شیوه توصیفی_تحلیلی انجام شده و از نظر هدف، در گروه پژوهش‌های کاربردی قرار دارد. جمع‌آوری منابع و داده‌های پژوهش، به دو شیوه کتابخانه‌ای و میدانی در قالب پرسشنامه از متخصصان حوزه شهرشناسی، شهرسازی و مدیریت شهری انجام شده است. در نهایت، به منظور تحلیل و ترسیم داده‌های پژوهش از دستگاه آماری کوکوسو و نرم‌افزار GIS بهره گرفته شده است. نتایج تحقیق حاضر نشان می‌دهد که پیاده‌سازی اصول نوشهرگرایی می‌تواند به‌عنوان یک راهکار مؤثر برای بهبود کیفیت زندگی در بافت‌های فرسوده شهر ورامین عمل کند. با استفاده از روش‌های وزن‌دهی آنتروپی شانون و کوکوسو، مناطق مختلف ورامین از نظر پیاده‌سازی این اصول ارزیابی و رتبه‌بندی شدند. مناطق سیلو و چمران با امتیازهای 00/9 و 00/8 بهترین شرایط را دارند و بهبود کیفیت زندگی ساکنان را تسهیل کرده‌اند. در مقابل، مناطق کهنه گل و سکینه بانو با امتیازهای00/1 و 00/2 در پایین‌ترین رتبه قرار دارند و نیاز فوری به توجه و اقدامات اصلاحی دارند